Χωρίς κατηγορία

To μπουκάλι

Θα ερωτευόταν ο Ρωμαίο την Ιουλιέτα αν ήταν άσχημη;  Η μορφή και το περιεχόμενο συνδέονται άρρηκτα το ένα με το άλλο και το ίδιο συμβαίνει και στα αρώματα.  Ένα άρωμα το οποίο παρουσιάζεται σε διαφορετικά μπουκάλια, στη πραγματικότητα λαμβάνεται και διαφορετικά!  Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι Ετρούσκοι και οι Έλληνες γνώριζαν τη συμαντικότητα του να κρατιώνται τα ωραία αρώματα σε όμορφα δοχεία.  Εκσκαφές συχνά φέρνουν στο φώς δοχεία με περιεχόμενα που έχουν ακόμη κάποιο άρωμα.  Δείχνουν επίσης ότι οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν το άρωμα ως έργο τέχνης – τα πολύτιμα περιεχόμενα είχαν πάντα μία ειδική συσκευασία.  Η απόδειξη αυτού βρίσκεται στα περίτεχνα διακοσμημένα και ζωγραφισμένα μικρά δοχεία και φιαλίδια που είναι φταγμένα από πηλό, τερακότα, πέτρα, μέταλλο ή ξύλο.  Οι Ρωμαίοι και οι Άραβες ανέπτυξαν το φύσημα του γυαλιου.  Τα κομψά αγγεία έδειχναν καλαίσθητα και μπορούσαν να παραχθούν πιο οικονιμικά σε μεγαλύτερες ποσότητες.  Το Βενετικό νησί Μουράνο ένα μεγάλο κέντρο της τέχνης του γυαλιου στην Ευρώπη, αναπτύχθηκε από το Μεσαίωνα.  Από την άλλη πλευρά στην Αγγλία, τη Βοημία και το Μπακαρά (Γαλλία) είχαν δημιουργηθεί ειδικά κρύσταλλα από το δέκατο έβδομο αιώνα.  Τα αρώματα εγκλωβιζονταν μέσα σε ελαφοντόδοντο, χρυσό και πορσελάνι.

Related Posts

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *